Hugsa mætti sér að 8.000.000 krónur myndu duga til þess að greiða góð laun auk allra gjalda, aukagreiðslna og hóflegs efniskostnaðar. Líklega er það ríflegt og hugsa mætti sér að greiða ögn lægri laun til skamms tíma. Látum það liggja milli hluta og notum 8 milljónir til viðmiðunar.
Tíu störf kosta 80 milljónir
Hundrað störf kosta 800 milljónir
Þúsund störf kosta 8 milljarða
Tíu þúsund störf kosta 80 milljarða
Sé það ríkisvaldið sem ræður fólk í vinnu á þessum tímum er kostnaðurinn mun minni þar sem flestir þeirra sem fengju vinnu væru að öðrum kosti á atvinnuleysisbótum - ríkið þyrfti eftir sem áður að úthluta sama fólki tekjur.
Þess má geta að ráðlegt er að 15 milljarðar fari í tónlistarhúsið, eflaust stór hluti þess í steypu, gler og járn. Yfirleitt tala íslenskir ráðamenn um að leggja í mannfrekar framkvæmdir á krepputímum. Vegaframkvæmdir, jarðgöng og viðhald eru þar yfirleitt það eina sem kemur til tals. Öll þessi störf eru kostnaðarsöm hvað varðar efni og tæki. Kennarar, sjúkraliðar, þroskaþjálfar, vísindamenn, rithöfundar og listamenn eru (eða geta verið) mikið mun ódýrari hvað efnis- og tækjakostnað varðar. Þessir hópar hafa sætt sig við of lítið lengi og fráleitt að láta þá sætta sig við minna.
Hvernig væri að leggja á hátekjuskatt og tekjutengdan fjármagnstekjuskatt og dreifa þeim fjármunum til hinna verr settari stétta?
Hvernig væri að verja störf fólksins í landinu? Hvernig væri að hugsa þessar skuldir til langs tíma? Sagt er að staða okkar sé litlu verri en Ítalíu fyrir hrunið. Hvernig væri að fara rólega í sakirnar?
Hvernig væri að ráða fólk í þjónustustörf (það má vel skilgreina þau til skamms tíma) þar sem fólk hefur vantað lengi?
Hvernig væri að skipuleggja skattlagningu þannig að hún hvetji til samfélagslegrar samstöðu fremur en einstaklingshyggju og upplausnar?
Hvernig væri að hætta að verja það þjóðskipulag sem stefndi í óefni?
Hvernig væri að brjóta rimlana og hlekkina?
Enginn stjórnmálamanna þessa lands er sammála mér - enginn.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli