Krafan um kosningar skilaði okkur kosningum. Kosningarnar virðast skila okkur endurröðun, endurorðun og endurtekningu.

Endurröðun á listum flokkanna. Endurnýjun virðist lítil sem engin; frambjóðendur í prófkjörum flokkanna hafa tekið þátt í þeim áður eða flokksstarfi til lengri tíma. Gildir krafan um endurnýjun ekki um stjórnmálamennina sjálfa heldur aðeins um undirmenn þeirra, embættismennina?

Endurorðun á stefnu flokkanna. Hvergi hef ég heyrt nýja stefnu hjá flokkunum ef frá eru talin fálmkennd viðbrögð við bankakreppunni - sem flest eru til þess fallin að endurreisa fyrra ástand og stoppa á götin.

Endurtekning síðustu kosninga blasir við: Vinstri flokkarnir slá í gegn í skoðanakönnunum fyrir kosningar en Sjálfstæðisflokkurinn vinnur sigur í kosningunum sjálfum.

Stjórnmálaflokkarnir virðast mér ekki sækjast eftir nýjum hugmyndum og nýju fólki. Ekki þori ég að fullyrða um hvernig þeir tækju á móti fólki sem hefur hingað til ekki treyst sér til að starfa á þeim vettvangi af ýmsum ástæðum. Sjálfur hafði ég áhuga á því að taka þátt á stjórnmálavettvangnum og vafalaust fleiri sem, þrátt fyrir allt tal um endurnýjun og nauðsyn nýrrar hugsunar, mæta hindrunum. Fyrsta hindrunin er sú hversu stuttur fyrirvari er á boðun kosninganna. Fólk hefur í besta falli þrjár til fjórar vikur til þess að taka ákvörðun og undirbúa sig fyrir prófkjörsslag. Langflestir þurfa til þess lengri tíma. Önnur hindrun er sú að flokkarnir virðast enn sem komið er óákjósanlegur vettvangur til þess að koma nýjum hugmyndum á framfæri. Ekkert bendir til þess að flokkarnir séu nú opnari en áður; að þar hafi innbyrðis valdatöfl verið lögð af. Loks stendur í vegi fyrir fólki íhaldssemi sem lýsir sér í því að hinir og þessir geti ekki boðið sig fram vegna þess að þeir séu ekki nægilega stjórnmálalegir eða hugsi sér að bjóða fram fyrir ómögulegan flokk. Aðalatriðið er að fá nýtt fólk með nýja hugsun, aðra en þá sem hefur ríkt á stjórnmálasviðinu of lengi. Fólk sem er ólíkt stjórnmálamönnum eins og þeir eru núna er einmitt ákjósanlegt til þess. Hvar fólk sem hefur andúð á valdabrölti og tækifærisstjórnmálum skiptir enn minna máli.

Krafan um endurnýjun lést þegar stjórnmálamennirnir urðu við kröfunni á eins yfirborðslegan máta og mögulegt var: Að reka sendissveinana í FME og SÍ.

Örfá mál er ættu að vera á stefnuskrá flokka í næstu kosningum - án undanbragða:

1. Jafna skiptingu gæða samfélagsins með róttækum hætti.

2. Jafna tekjur manna.

3. Eyða tilhneigingu markaðskerfisins til þess að leiða fé í hlutfallslega auknum mæli til fjármagnseigenda fremur en launþega. Það er óréttlátt hvað fjármagnseigendur (sem þegar eru yfirleitt vel settir) eru tryggð úrræði til þess að viðhalda auðæfum sínum. Má í því sambandi nefna verðtryggingu, lága skattprósentu af fjármagnstekjum og skort á samfélagslegri ábyrgð og hugsun í rekstri fyrirtækja - hversu mikið lögðu fjármagnseigendur til hliðar fyrir vænta kreppu hlutfallslega við það sem fór í snekkjur, bíla og annan lúxus?